La la Las, wrześniowy wieczór, tafla jeziora otulona ciszą. W takiej scenerii powstała przestrzeń spotkania – firmowego, a jednak osobistego. Moją rolą jako artystki było stworzenie oprawy, która nie będzie konkurencją dla natury, ale jej dopełnieniem. Postawiłam na delikatność, minimalizm i szlachetność materiałów, które wpisują się w ideę spokoju i autentyczności.
Wierzę, że nawet spotkania korporacyjne mogą mieć duszę – jeśli tylko pozwolimy sobie na oddech, na kontakt z przyrodą i z ludźmi bez masek. Aranżacja miała nie przytłaczać, lecz otwierać – na zmysły, emocje, rozmowy. Każdy detal – gałązka, serwetka, ciepłe światło – miał prowadzić uczestników z powrotem do tego, co naturalne, prawdziwe i ważne.
